Konpainia hau 1991ean hasi zen eratzen, 1991eko Madrilgo 5. Koreografi Lehiaketan sari bat eskuratu zuen “A la larga algo te hará” koreografia oinarri zuela. Ordutik aurrera lan honen formatoa handituz joan zen, eta Danza Valencia-ren baitan aurkeztu zuten lehenbiziko aldiz ( Teatro Principal, 1992). 

Geroago “A caballo regalado más vale pájaro en mano” obra sortu zuten, eta bigarren saria eskuratu zuen honek Ricard Moragas koreografi lehiaketan (Teatre Adriá Gual, 1993). 

Konpainiaren estreinaldi ofiziala Bartzelonan izan zen, formato txikiko hiru piezako “A la larga algo te hará” koreografiaz. Programa honez hainbat jaialditan aritu dira, bai estatu mailan –Danza Valencia, Madrid en Danza, Bilboko Jaialdia, Valentziako zirkuitua, Tárregako Jaialdia...- bai atzerrian –Nimesko Espainiar Kulturaren Jaialdia-. 

Antzerkiko “Quartet” koreografia sortzen ere parte izan zuen taldeak; Bartzelonako Teatre Lliureren produkzio hau 1993ko apirilean estreinatu zuten. Urte horrexetako azaroan konpainiaren bigarren koreografia estreinatu zuten, “La matanza de Tezas” izenekoa (Teatre Lliure, 1993). Lan honek bere egin zuen produkzio onenarentzako Valentziako Kritikaren Saria (Valentzia, 1994). 1995eko maiatzean “La Nostalgia del Pepino” obra estreinatu zuten Mercat de les Flors-en, eta Valentziako Generalitatearen sarietarako izendatu zuten. Aldi berean, konpainiak hainbat koreografia labur ere sortu du, hala nola “3’1416” (Bartzelonako Kultur Garaikideko Zentroan 1995ean estreinatua) eta “The last Willy comes back again” (Valentziako Teatro Principal, 1997). 

“Levadura madre (a la madre la va la dura)” dugu konpainiaren azken ikuskizuna. 
 
 
 

LEVADURA MADRE Zuzendaria: Mar Gómez-Cia Koreografia: kolektiboa Dantzariak: Carme Solà, Sara García, Mar Gómez Aktorea: Iván Campillo Musika: B.S.O. “The side walk”, herrikoia, 20ko hamarkada, Andrew Sisters, W. Kilar Argiak: Vicens Herrero Jantziak eta eszenografia: Jacobo Pons, Cia.

 

Pasio-krimenei buruzko ikuspegi berezia da, erritmo eta umorez betea. Lau akto etengabez osaturiko koreografia, hamazazpi eszena, gaiztakeria uneoro present duguna eta gaiztakeria-emakumea identifikazioa, gogaitasuna-suntsipena, maitasuna-heriotza binomioan sintetizatzen dena: aspaldiko haragikoitasunaren gune izandako ohantzean gorpu bat datza gaur, burua gaueko mahai gainean jarririk. Antzerki estiloan eginik eta narrazio ildo garbi batez, obra honek hiru emakumeren historia aurkezten du, bere senarrak arrazoi desberdinengatik hil dituztelarik hirurek. 

Lan honek koherentzia handiz eraldatzen ditu ekintzarik hunkigarrienak, ironiaz beteriko ekintza bihurtuz, eta obra bera karikatura hutsa baino gehiago izan dadin lortuz, zorroztasunez blaituriko pieza arina izaki ikusleen txaloa biltzen du bere inguruan. Inolako zalantzarik gabe, gustura barre egiteko eta izugarri dantzari bikainak ikusteko aukera paregabea. 

Ez litzateke zuzenegia “Levadura madre (a la madre le va la dura)” koreografiaren inspirazio iturria Charles Baudelaireren “Gaiztakeriaren loreak” obra denik esatea, bai ordea autoreak giza izaeraz duen esperientzia, zeren eta garbi adierazten baitu elkarren kontra jarritako instantziek eragindako izakiak garela: aingeru zein pizti izatera daraman egoera batean murgilduta baitago zeharo gizakia (maitasunak gorrotoa erakartzen du, eta honez elikatzen da). Harrotasuna, iraina, borreroaren eta biktimaren eginkizuna, denak nahasten eta trukatzen dira maitasunezko harreman konplexu baten baitan. 

Aipatutako liburuaren izenburuan bezala, loreak ederrak dira, eta oso baliagarri gainera edertasuna ontasunaren monopolioa ez delako tesi inplizitua iradokitzeko, gaitza, moralki kondenagarria den arren, ontasunetik eta gaitzetik haruntz dagoen arte gustu bitxi baten estetikaren izenean goraipatu baitaiteke. Koreografia hau gaiztakeriari, mendekuari eta krimenari eskainitako omenaldi berezi baten zati da... Hau ez da, inondik ere, “gizon on” tolesgabearentzako lan egoki bat, berau ez baita plazer iragankorren amuaz gure borondatea gatibu hartzen duen gaitzaren botere itzela antzemateko gai. 

Berriro ere, Mar Gómez Konpainiak begibistan lagatzen du bere komedien mamia jende gehienak pribatuan egiten duena jendaurrean egitea izaten dela.